Siðferðissjónarmið í Úkraínudeilunni

(birt á fésbókarsíðu SHA 14. ágúst)
Úkraínudeilan og alveg sérstaklega viðskiptastríðið gegn Rússum hafa bandarískt vörumerki. Hagsmunir Evrópuríkjanna eru þar allt aðrir en USA. ESB og Rússland eru einna mikilvægustu viðskiptaaðilar hvors annars en Rússland er lítilvægur viðskiptaaðili USA. Þvert á móti telur USA sig hafa hag af ef ESB-lönd hætta t.d. að kaupa jarðgas af Rússum. Enda sagði Joe Biden um þvinganirnar: "Það er satt, þau vildu ekki gera þetta, en aftur voru það bandarísk stjórnvöld og forseti Bandaríkjanna sem krafaðist þess, og nokkrum sinnum urðum við að láta Evrópu skammast sín (we had to embarrass Europe) til að fá þau til að standa upp og taka á sig efnahagsleg högg til að valda [Rússum] kostnaði." RÚV hefur margtuggið undanfarið að val Íslands stæði milli viðskiptahagsmuna og siðferðissjónarmiða. Siðferðissjónarmiðin eru þau að beygja sig undir vilja bandamannsins með valdið, beygja því dýpra sem hagsmunafórnin er meiri. Sjá hér bút úr ræðu Bidens.

Innrásin í Sýrland

(birtist á fridur.is 28/7 2015)

Yfirráðasvæði stríðandi afla í Sýrlandi

Sýrland er nú í reyndinni vettvangur innrásar NATO-veldanna – í framhaldi af árásunum á Júgóslavíu, Afganistan, Írak og Líbíu, sem eftir á liggja í upplausn og/eða rústum. USA og NATO-veldin meta Sýrland sem veikan hlekk í keðju andstæðinga sinna. Með Sýrland (og Hizbolla) úr leik er hægara að koma Íran á kné og tryggja þannig yfirráð USA og Vesturvelda í Miðausturlöndum, þá hefur vígstaða Kína og Rússlands veikst verulega…

Bandaríkin stunduðu ákafan liðssafnað gegn Sýrlandi árin 2011-13. Árið 2013 var unnið stíft að loftferðabanni og loftárásum líkt og í Líbíu 2011. Yfirvarpið sem nota skyldi til árásar var eiturgasvoðaverk nærri Damaskus í águst 2013. Flugherirnir og móðurskipin voru tilbúin. En yfirvarpið reyndist of gegnsætt, m.a.s. of götótt fyrir breska þingið. Snjallari taktík af hálfu strategistanna, meiri tími og undirbúningur reyndist nauðsynlegur. Lausnin varð flókin blanda af trúarbragðadeilu og staðgengilsstríði og svo endurnýjun þess „stríðs gegn hryðjuverkum“ sem USA og NATO höfðu ritað á stríðsfána sína árið 2001. Herskáir íslamistar eru þar í afar stóru en breytilegu hlutverki fyrir vestræna heimsvaldasinna.

Lykilhlutverk Tyrklands í stríðinu gegn Sýrlandi

(Birtist á fésbókarsíðu Samtaka hernaðarandstæðinga 26. júní 2015)
Í grein á Consortium News lýsir Rick Sterling því lið fyrir lið hvernig grundvöllurinn undir tilveru ISIS-samtakanna liggur í NATO-landinu Tyrklandi. Þar eru höfuðstöðvar samtakanna, þaðan liggur stöðugur fjárstraumur til vopnakaupa, þaðan koma foringjar jíadista (búa þar). Ekki er líklegt að NATO-landið stundi slíkt án vitundar og vilja NATO Svo er olíustraumur í hina áttina frá ISIS en annars koma peningar ISIS að stærstum hluta frá helstu fylgiríkjum USA í Arabaheimi - Katar og Sádi Arabíu. Á bak við dylst svo spunameistarinn mikli - CIA. Áður en ISIS kom fam á sjónarsviðið leit út fyrir að Sýrland gæti hrundið af sér árásum heimsvaldasinna, en með uppgangi samtakanna og hinum mikla stuðningi gegnum Tyrkland (a.m.k. 2000 flutningabílhlöss) hefur ISIS skapað sér sóknarfæri og nú lítur út fyrir að samtökin með hjálp Vesturblokkar geti lagt Sýrland í rúst. "Uppreisnin" í Sýrlandi er sviðsett hryðjuverk, mesta hryðjuverk okkar daga. Útkoman er gegndarlausar hörmungar, m.a. mesti flóttamannavandi okkar daga. Lesið grein Sterlings hér:

Amnesty með í aðförinni að Sýrlandi

(Birtist á fésbókarsíðu SHA 4. júní 2015)
Ég hef stundum skrifað um hinn frjálslynda búning bandarískrar heimsvaldastefnu, sk. "smart power", þar sem hún hin síðari ár beitir mjög fyrir sig mannréttindasamtökum (sjá hér). National Endowment for Democracy (NED) og Human Rights Watch eru þar fremst í flokki, þeim er stjórnað af bandarískri utanríkismálaelítu. Sama elíta hefur því miður einnig náð að ryðja sér til rúms innan Amnesty International, samtaka sem notið hafa almenns trausts. Samtökin gáfu nýlega út skýrsluna "Death Everywhere: War Crimes and Human Rights Abuses in Aleppo, Syria". Að nafninu til gagnrýnir skýrslan ofbeldi beggja stríðsaðila, ofbeldi stjórnvalda þó miklu meira: "government actions in Aleppo amount to crimes against humanity". Skýrslan leggur mikla áherslu á að fordæma notkun stjórnvalda á tunnusprengjum (eins og gert var í síðasta Dagfara). Hins vegar minnist hún ekkert á þá erlendu aðila sem standa bak við uppreisnaröflin. Mælir jafnvel með að vopna megi útvalda andspyrnuhópa! Skoðið úttekt Rick Sterling á skýrslu Amnesty. Ben Swann nokkur gerir á You Tube myndbandi skýra og skarplega úttekt á uppruna ISIS. Hann segir og sýnir m.a. að "ISIS is not the creation of American inaction... but of direct action." Sjá hér.

Vestræna höndin í bagga ISIS

1. [12. maí 2015 birti ég klausu á fésbókarsíðu Samtaka hernaðarandstæðinga:] Hin virta bandaríska fréttastöð Foreign Policy skrifar nú að "Syria's rebels are making sweeping gains, as foreign powers support and work with Islamist fighters." Greinin leggur út af sigursælli sókn uppreisnaraflanna við sýrlensku borgina Idlib í mars og apríl sl., og segir að lykillinn að sigursæld liggi í samvinnu ólíkra hópa "hófsamra" og harðskeyttari íslamista og svo stuðningi utanlands frá: "The operations also displayed a far improved level of coordination between rival factions, spanning from U.S.-backed Free Syrian Army (FSA) brigades, to moderate and conservative Syrian Islamists, to al Qaeda affiliate Jabhat al-Nusra and several independent jihadist factions." Opinbera lygasagan hefur verið að USA og Sádar styðji "hófsama" hópa en Katar og Tyrkir styðji frekar Al Kaída og ISIS (og að USA berjist gegn ISIS). En Foreign Policy skrifar nú beint frá hjartanu: Sameinaðir stöndum vér!
2. [24. maí deildi Sölvi Jónsson grein á fésbókarsíðu SHA um nýbirta leyniskýrslu frá Pentagon með titilinn "The Islamic State is made in America" sem ég brást við:]   Gagnleg grein. Rapportinn sýnir að DIA (systurstofnun CIA á sviði hermála) mat það svo árið 2012 að nú gilti að styrkja alla þá hópa trúarvígamanna af meiði salafista/wahabista sem uppdrífa mætti í Sýrlandi og etja gegn Assad-stjórnvöldum, "in order to isolate the Syrian regime, which is considered the strategic depth of the shia expansion (Iraq and Iran)". Skipuleggjendur DIA sjá jafnvel fyrir að umræddir staðgengilsherir muni stofna salafista-furstadæmi í Austur-Sýrlandi. Rapportinn nafngreinir einkum hópana ISI (Islamic State of Iraq) og AQI (al-Qaeda in Iraq) sem eru rætur núverandi ISIS. Eftir að ISIS-skrímslið steig fram fullskapað kasta þeir (Vestrið og fylgiríkin) sprengjum að því fyrir framan myndavélarnar en senda því vopn og peninga að tjaldabaki.
3. [25. maí svaraði ég Halldóri Ásgeirssyni um hver væri tilgangurinn með að tendra svona bál sem ekkert réðist við.] Tilgangurinn? Frekar en að skoða baráttuna um einstök lönd sem efnahagslegan imperíalisma (um olíu m.m.) sem vissulega skiptir miklu máli, þarf umfram allt að sjá stríðið í Sýrlandi/Írak, og líka í Jemen, í ljósi vestrænnar heimsyfirráðastefnu, þ.e. baráttu USA og bandamanna við Kína og bandamenn þeirra (Rússar vega þar þyngst, siðan Íranir) og yfir höfuð gegn öllum sem ekki beygja sig undir gráðugan vilja USA og NATO-velda. Tyrkland er skotpallur NATO inn í Mið-Austurlönd. Og fremur en sjálfstæð ríki sem verja sína hagsmuni kjósa heimyfirráðamenn ástand eins og í Írak, Sýrlandi og Líbíu: lönd í upplausn þó það kosti nokkur af mestu flóttamannavandamálum sögunnar. Það er meðvitað.
4. [Sama dag skrifaði Gísli Gunnarsson að ekki mætti ofmeta skynsemina í utanríkisstefnu Bandaríkjanna, hverju ég svaraði:].  Destabíliseríng, "constructive chaos", Bandaríkin sem styðja formlega sjíastjórnina í Bagdad en vopna um leið íslamistana sem þjarma að henni, kasta sprengjum að IS en fjármagna þá samtímis á laun. Ég segi alls ekki að þetta sé skynsemi en þetta er samt útpælt. Þetta er meðvituð pólitík til að ná svæðinu undir sig, sem sagt með illu, gegnum upplausn. Þetta er ekki velviljuð íhlutun og hjálp sem mistekst svona herfilega.
5. [26. maí deildi Sölvi Jónsson annarri grein um sömu skjöl á fésbók SHA]. Fínt Sölvi, að fókusa á þessi nýbirtu DIA-skjöl frá 2012. Þarna kemur skýrt fram að Vestræn ríki styðji uppreisnaröflin í Sýrlandi sem séu borin uppi af salafistunum (ekki síst ISI) og Al Kaída í Írak. Einmitt það sem síðar varð ISIS. Enn meira sláandi er að þessir kommiserar DIA sjá fyrir sér að þessi andspyrnuölf geti stofnað "furstadæmi salafista" í Austur-Sýrlandi, örugga höfn undir stjórn andspyrnuafla: “safe havens under international sheltering, similar to what transpired in Libya when Benghazi was chosen as the command centre for the temporary government... and that is exactly what the supporting powers to the opposition want”. Svo mörg voru þau orð. Þetta gekk svo allt eftir þegar upp reis Íslamska ríkið (sem "kalífat") í Austur Sýrlandi og Norður Írak í júní 2014. Var einhver að tala um sjálfsprottna uppreisn alþýðunnar í Sýrlandi?

Nokkrar tesur um Úkraínudeiluna

(birtist á fésbókarsíðu Samtaka hernaðarandstæðinga 12. apríl 2015)Norrænn flugher

Norðurlönd "sameinast" sumsé gegn Rússum. Nú falla vötnin til stríðssjávar. 1) Últra hægristjórn rænir völdum í Kiev í febrúar 2014 undir leiðsögn CIA, sú stjórn hefur síðan verið vopnuð af USA. 2) NATO og einkum USA hafa flutt eldflaugaskotpalla og háþróuð vopn að vesturlandamærum Rússlands, nyrst sem syðst. 3) Svonefndur samstarfssamningur Úkraínu við ESB bætti næststærsta landi Evrópu við þessa víglínu. Þar sagði: „Samstarfssamningurinn mun stuðla að samlögun aðilanna á sviði utanríkis- og öryggismála og stefnir að dýpri þátttöku Úkraínu í evrópska öryggiskerfinu“. Þetta var meira en stórveldið Rússland gat þolað (sbr. hernám Krím m.m.). 4) Ný stjórnvöld Úkraínu breyta nú sögunni. Júsjenkó fyrrum forsætisráðherra, ástmögur Vesturlanda, veitti Bandera, fasistanum úr seinna stríði, orðuna "Hetja Úkraínu". Og nú segir Porosjenkó forseti að Stalín hafi hafið seinna stríð með Hitler. Hillary Clinton líkir Pútín við Hitler. 5) Gunnar Bragi ákveður að senda ekki ráðherra til Moskvu 9. maí á 70 ára friðarhátíð. Pólverjar ákváðu líka að hundsa Rússa á afmæli frelsunar Auschwitz (sem Rússar eða öllu heldur Sovétmenn frelsuðu) af því Pútín er skrímsli. 6) Nato mun halda stærstu loftheræfingu heimsins í Skandinavíu í vor um leið og Norðurlönd mynda bandalagið gegn Rússum. 7) Þingið og Fulltrúadeildin í Washington veita Obama umboð til að vopna Úkraínu og búa hana undir stríð.

Friðarbaráttan og SHA

(Birtist á Friðarvefnum 18/3 2015)

Friðarhreyfingin á Vesturlöndum hefur undanfarin ár verið lítt virk og sýnist mjög ráðvillt gagnvart nýjum stríðum í Líbíu, Sýrlandi, Írak, Úkraínu og víðar. Ekki heldur SHA á Íslandi tekst að taka skýra afstöðu Í þessum stríðum, hvað þá að skipuleggja öfluga baráttu fyrir friði.

Þetta er breyting frá því sem áður var. Ég fékk pólitíska skírn í baráttunni gegn stríðsrekstri Bandaríkjanna í Víetnam, stríði sem ól af sér mesta andheimsvaldastarf 20. aldarinnar. Alþjóðleg samstaða átti stóran þátt í sigri víetnömsku þjóðarinnar 1975 og sú hreyfing olli pólitískri ólgu á Vesturlöndum og gerði mína kynslóð róttæka. Viðlíka gerðist aftur í tengslum við innrás „hinna viljugu“ í Írak 2003. Þá kviknaði aftur öflug grasrótarbarátta gegn stríði um hinn vestræna heim. Mannfjöldinn í götumótmælum var hliðstæður við hátinda Víetnambaráttunnar. Og mótmælahreyfingin gegn stríðinu vann áróðursstríðið svo Bush og Blair stóðu uppi sem ærulausir stríðsglæpamenn sem höfðu falsað gögnin um „gjöreyðingarvopn Saddams“.

Mótmælin gegn Íraksstríðinu á Íslandi voru líka mjög kröftug. Mánuðum saman voru vikulegir útifundir haldnir í Reykjavík. Allt annað gildir um nýjustu stríðin. Engin mótmæli eða ályktanir komu frá SHA né öðrum þegar stríð NATO geysaði í Líbíu. Og sama er uppi á teningnum í Sýrlandi, í stríði sem USA og ESB-veldin reka gegnum staðgengla. Breytingin er afskaplega sláandi. Ég ætla að slá því fram að meginorsakirnar séu tvær:

Í FYRSTA LAGI  skýrist hin ráðvilta afstaða fjölmargra friðarhreyfinga af því að heimsvaldasinnar tóku upp „smart power“ (sniðuga beitingu valds). Þeir píska upp stemningu gegn útvöldum „harðstjórum“, beita fyrir sig mannréttindasamtökum (NGO´s) og skipuleggja miklar ófrægingarherferðir gegnum heimspressuna. Slíkar herferðir geta tekið stefnu á íhlutun frá „alþjóðasamfélaginu“ undir merkjum „mannúðarinnrásar“ (sbr Líbíu), eða þá, sem algengara hefur orðið, að valin er leið stríðs gegnum staðgengla. Þá felst íhlutunin í að styðja uppreisn óánægðra trúarhópa eða þjóðernishópa og byggja upp og vopna her málaliða, oftast undir trúarlegri eða þjóðernislegri yfirskrift. Þriðja aðferðin er að ráðist er á fórnarlömbin út frá endurnýjaðri kennisetningu um „stríð gegn hryðjuverkum“ (sbr Sýrland og Írak 2014). Lömun friðarhreyfingarinnar liggur þá í því að hún kaupir að einhverju leyti þessar opinberu skýringar stríðsaflanna á hernaðinum. Um þessar aðferðir kenndar við  „smart power“ fjalla ég í  annarri grein: