Óvinamynd RÚV, óvinamynd NATO

(birtist á fésbók SHA 26. febrúar 2020)

Í þættinum Kveik í gær (RÚV) fjallaði Ingólfur Bjarni Sigfússon um nýjustu stríðin: netógnir, upplýsingaóreiðu, falsfréttir. Þarna voru línurnar hreinar og óvinamyndin skýr. Hann sótti sér sérfræðiaðstoð utanlands, einkum í konur tvær, Laura Galante og Anna Smith. A) Laura Galante var merkt sem „sérfræðingur í tölvuógnum og upplýsingaóreiðu“. Hér var undanskilið það mikilvæga atgriði hvar hún er sérfræðingur: hjá Atlantic Council (áður Atlantic Council of the United States), sem er strategísk þungaviktarhugveita í Washington og driffjöður í nýja kaldastríðinu, aðili að Atlantic Treaty Assosiation sem er hliðarbatterí í NATO þótt það sé formlega óháð. B) Hanna Smith er yfirmaður hjá European Centre of Excellencefor Countering Hybrid Threats. Wikipedia nefnir að sú stofnun í Helsinki sé „undir verndarvæng ESB og NATO“. 

Með aðstoð kvennanna tveggja sagði Ingólfur Bjarni að þjóðríki geti átt í starfsemi sem hafi ámóta afleiðingar og stríð án þess að lýsa yfir stríði. Nettröllin geta verið ein á báti en þau hættulegustu tengjast leyniþjónustum. Og Ingólfur Bjarni bætti við: „Rússar eru oftast nefndir á nafn í sambandi við tölvuárásir og upplýsingaóreiðu, og ekki að ástæðulausu.“ Hann nefnir að þeir hafi „þurkað út mörkin milli stríðs og friðar“ og að í vopnabúri þeirra séu „verkfæri til að hakka heil samfélög, slá út lykilstofnanir“. Rússar eru þó ekki alveg einir í þessu því Hanna Smith segir: „Kínverjar eru einnig nefndir í þessu sambandi, og í einhverjum tilfellum Íran. Samt þarf að hafa í huga að þess konar aðferðir eru hefðbundnar hjá alræðisríkjum.“ Galante segir að á bak við tölvuárásir á rafkerfi Úkraínu 2015 hafi verið „sami hópur rússneskra hakkara á ferð sem varð víðfrægur úr bandarísku forsetakosningunum 2016 frá leyniþjónustu hersins, GRU.“ Sem sagt, fullyrt er að rússneska leyniþjónustan hafi staðið á bak við leka eða hökkun í kosningakerfi Demókrata 2016, þótt enn hafi ekkert sannast í þeim efnum. Fullyrt var í þættinum án fyrirvara og rökstuðnings að Rússar hafi „ráðist inn í Austur –Úkraínu“. Samanlagt: Höfuðstöðvar NATO í Brussel hefðu ekki getað teiknað óvinamynd sína skýrar en þarna er gert.

Athyglin leidd afvega

(birtist á fésbók SHA 24 okt 2018)

Stefna NATO-Guðlaugs utanríkisráðherra og Katrínar Jakobsdóttur forsætisráðherra í sambandi við Trident Juncture er að miklu leyti sú sama, að beina athyglinni að öðru en vígvæðingu og stríðsundirbúningi. Guðlaugur Þór þylur að vísu möntruna um að "allt breyttist 2014" (Krímskagi) en víkur svo megintalinu að "ýmsum öðrum ógnum" nefnilega hryðjuverkum og tölvuárásum. Og Katrín segir: Við í VG "áttum okkur á þeim pólitíska veruleika" að NATO-andstæðingar eru lítill minnihluti á þingi en "...við erum reiðubúin að standa bakvið þjóðaröryggisstefnu Íslands sem auðvitað fjallar um miklu meira en þessa hluti. Hún fjallar um loftslagsvá, efnahagsvá, náttúruvá og margt fleira.." RÚV fylgir sömu stefnu. Fulltrúar Trident Juncture fá vissulega drottningarvital í Kastljósi en síðan hefur umræða RÚV um heræfingarnar aðallega beinst að skógræktarmálum í Þjórsárdal. Og Stöð 2 ræddi við bandarískan ofursta um mögulega hjálp US Army vegna náttúruhamfara á Íslandi.

Hægripopúlisminn – helsta ógn við lýðræðið?

(birtist á Neistum.is 26. sept 2018)

                                           Marine Le Pen á útifundi

Ef hlustað er á RÚV fæst sú mynd að mesta vandamál í stjórnmálum Vesturlanda og jafnvel heimsins alls sé hægripopúlismi/ þjóðernispopúlismi.
Sem er ekki rétt, en stafar af því að RÚV er málgagn markaðsfrjálslyndrar, hnattvæddrar, kapítalískrar heimsvaldastefnu (vestrænnar).
Sem stafar aftur af því að markaðsfrjálslynd hnattvæðingarhyggja er RÍKJANDI HUGMYNDAFRÆÐI á heimsvísu nú um stundir.
„Ríkjandi hugmyndir á hverjum tíma hafa alltaf verið hugmyndir ríkjandi stéttar" segir í Kommúnistaávarpinu. Nú á dögum eru það hugmyndir auðstéttarinnar – nánar tiltekið hugmyndir EINOKUNARAUÐVALDSINS, sem verið hefur ríkjandi hluti stéttarinnar undanfarna öld, sem ráða. Og RÚV er málpípa ríkjandi hugmynda.
Þessar hugmyndir eru ríkjandi einfaldlega af því hnattvædd heimsvaldastefna undir merkjum markaðsfrjálshyggju er RÍKJANDI EFNAHAGSKERFI okkar daga – núverandi form heimsvaldastefnunnar og þróunarstig kapítalismans.
Það er þetta ríkjandi efnahagskerfi sem nú tröllríður mannkyninu og jörðinni. Það er MEGINVANDAMÁL OKKAR DAGA.
RÚV er kannski vorkunn af því ALLIR stjórmálaflokkar á Alþingi aðhyllast og styðja þetta efnahagskerfi og þessa hugmyndafræði. Engin raunveruleg stjórnarandstaða.
RÚV telur sig tilheyra „det gode selskap“. Þar á hægripopúlisminn/þjóðernispopúlisminn hins vegar ekki sæti. Af hverju ekki?
Af því hann rekur raunverulega stjórnarandstöðu, fer út fyrir meginstrauminn. Hann hafnar vissum þáttum í hinni ríkjandi hugmyndafræði: fyrst og fremst hnattvæðingarhyggjunni og að nokkru leyti markaðsfrjálshyggjunni. Hann gerir út á afleiðingar hnattvæðingarinnar – og hann gerir út á „flóttamannavandann“. Og hann þykist eiga góð svör og lausnir á þessum sviðum.
Sem hann á ekki.
Hægripopúlisminn/þjóðernispopúlisminn sækir margar hugmyndir sínar og lausnir til rasisma, þjóðrembu og fasisma – í mismiklum mæli. Sem er alveg nógu slæmt. Reynsla 20. aldar færir okkur órækar sannanir um það. Það er þó ekki það sama og að segja að umræddur popúlismi sé helsta ógn lýðræðisins nú um stundir. Því það er hann ekki.

RÚV vill ritskoða allt um Sýrlandsstríðið

(birt á fésbók SHS 13 mars 2018)

Vanessa Beeley rannsóknarblaðamaður talaði í Safnahúsi

Helstu pólar í umræðunni um Sýrlandsstíðið undanfarið byggja á eftirfarandi tveimur greiningum: 1) Stríðið kemur af því að friðsöm mótmæli, kæfð í blóði, þróast út í uppreisn gegn kúgaranum. 2) Stríðið hefur frá fyrsta degi verið staðgengilsstríð Vesturvelda með bandamönnum þeirra í Miðausturlöndum gegn fullvalda ríki, enn ein valdaskiptaaðgerðin. Það að rússnesk stjórnvöld geti skrifað upp á margt í seinni greiningunni þýðir auvitað ekki að hún sé frá þeim komin. Orðræðan í íslenskum fjölmiðlum hefur verið algjörlega einhliða undir fyrrnefndu greiningunni. Loks gerðist það eftir 7 ára stríð að út kemur á íslensku bók sem styður greiningu 2, og boðin er hingað þekkt bresk/frönsk blaðakona, Vanessa Beeley, sem styður hana líka, og haldinn fundur. Fundurinn í Safnahúsi sýndi að fylgendum greiningar 2 fjölgar. 

RÚV fór alveg á límingunni út af málinu. Og viðbrögðin sýna hver tónn hinnar ríkjandi orðræðu er nú um stundir.
   a) RÚV fékk nokkur boð á Vanessu-fund og Ingólfur Bjarni Sigfússon fréttamaður svaraði: „Ég nenni ekki að hlusta á samsæriskenningar frá fólki sem dreifir rugli og rússneskum lygum eins og þessi kona gerir. Hún er eiginlega bara rússneskt nettrōll. Hefurðu skoðað feril hennar og hverju hún dreifir? Rugl útí eitt!"
   b) RÚV-tröllið Egill Helgason tók ekki í mál að taka Vanessu í viðtal en kastaði síðan skít á aðstandendur fundarins í „Silfri“ sínu: „Dómsdagskjaftæði, nettröll og karlar með Rússablæti.“ Síðan vitnar hann í bréf frá „reyndum blaðamanni“ sem skrifaði: „Vanessa þessi virðist, meðvitað eða ómeðvitað, hluti af herferð Rússa sem miðar að því að gera skynsamt fólk óöruggt. Upplýsingaóreiða heitir þetta, að blanda öllu saman og rugla fólk svo í ríminu að það veit fyrir rest ekki hvað snýr upp og hvað niður.“
   c) RÚV neitaði að dekka fundinn en gerði það samt í Morgunútvarpinu á mánudag. Þórunn Ólafsdóttir blaðamaður var kölluð til að ræða um hann og um Vanessu. Hún hafði EKKI verið á fundinum (né lesið bókina) en hún hafði skrifað færslu um hann á facebook – og þess vegna fékk hún 17 mínútna viðtal! Spyrillinn Sigríður Dögg Auðunsdóttir vitnaði í Guardian um að málflutningur Vanessu „virðist vera kominn frá Rússlandi“ og spurði svo: „Hvað finnst þér þá um að við séum að flytja til landsins fólk sem er að taka þátt í þessu áróðursstríði?“ Hlutlaus spurning! Í færslu sinni skrifar Þórunn: „Að vera það sem við myndum kalla stjórnarandstæðing heitir uppreisnarmaður í orðræðunni sem stjórn Assads, með fólk eins og Vanessu Beeley í fararbroddi, hefur tekist að tileinka umheiminum.“ Sem sagt Assad hefur „tekist að tileinka heiminum“ sína útgáfu og yfirtaka orðræðuna! 

Það er ekki nýtt að RÚV sé málpípa NATO-velda og stríðsstefnu þeirra. En hér er það fulltrúi ritskoðunar. Önnur sjónarmið heita nú "rússaáróður". Og sem endranær er ritskoðunin hörðust á sviði vestrænt rekinna styrjalda.

Aleppó, taka tvö

(birt á fésbók SHA 6. mars 2018)

RÚV endurflytur okkur bestsellerinn „Blóðbaðið í Aleppó“ og kallar hann núna „Blóðbaðið í Austur-Ghouta“. Og er um framferði Sýrlandsstjórnar og Rússa þar og brot þeirra á samþykktum SÞ og glæpi gegn mannúð, þar sem þeir beini sprengjum sínum einkum að börnum og sjúkrastofnunum. Og RÚV vitnar á víxl í „Sýrlensku mannréttindavaktina SOHR“ eða Óskarsverðlaunasamtökin Hvítu hjálmana, að því marki sem heimildir eru tilfærðar. Það er rétt hjá RÚV að átökin eru mjög mannskæð. Óumflýjanlega. Austur-Ghouta hefur frá 2012 verið afar vel víggirt hreiður „uppreisnarmanna“. Þeir eru ekki hófsamir. Helstu hóparnir eru Jaish al-Islam sem kostaður er af Sádum og viðurkennir að „standa nálægt“ Al Kaída, Faylaq al-Rahman sem kostaður er af Qatar og svo Ahrar al-Sham sem er annað nafn á al-Nusra (Al Kaída). Allir eru þeir öfgasinnaðir súnní-íslamistar með stefnu á sharíalög. RÚV talar bara um „uppreisnarmenn“. RÚV nefnir ekki að þessir hópar skjóta reglulega frá A-Ghouta inn í Damaskus. Ég les nýlegar tölur að þær sprengingar hafi drepið 11 þúsund borgarbúa og limlest 30 þúsund frá 2012. RÚV fullyrðir óhikað að Sýrlandsstjórn brjóti samþykkt Öryggisráðsins um vopnahlé frá 24. febr, en það er ekki sjálfgefið af því sú vopnahléssamþykkt undanskildi hópa tengda bæði ISIS og Al Kaída. RÚV talaði einhvern veginn allt öðru vísu um frelsun borganna Raqqa og Mósúl undir sprengjuregni Bandaríkjanna. Þá var það bara „ill nausyn“.

Sýrlenskir flóttamenn snúa heim

(birtist á Fésbók 21 ágúst 2017)

SÞ-stofnunin International Organization for Migration (IOM) greinir frá að nú fjölgi mjög sýrlenskum flóttamönnum sem snúi heim, 600 þúsund það sem af er ári. Meirihluti þeirra er flóttafólk innan Sýrlands. Þetta eru straumhvörf í þróun stríðsins, þökk sé sigrum Sýrlandshers gegn innrásarherjum sem styðjast við NATO-ríkin og bandamenn við Persaflóa.

Skýrslan segir m.a. að meirihluti þeira sem snúa heim fari til Aleppó-stjórnsýsludæmis: "Half of all returns in 2016 were to Aleppo Governorate. The report shows that similar trends have been observed in 2017. Consequently, an estimated 67 per cent of the returnees returned to Aleppo Governorate" Áhugavert er að rifja upp áralangar hjartnæmar lýsingar RÚV á frelsisbaráttu uppreisnarmanna í Aleppo og sjá svo í ljósi þessa hverjir það voru sem í raun háðu frelsisbaráttu þar í borg. Sjá heimild. 

Stríð 21. aldar og íslenska sjónarhornið

(birtist á vefsíðu Alþýðufylkingarinnar 12. júní 2017) 

RÚV hafði í samvinnu við UNICEF á „Degi rauða nefsins“ (9. júní) þátt til að styrkja söfnun fyrir þjáð og snauð heimsins börn. Safnað var vegna hungursneyðar í Suður-Súdan, Jemen, Sómalíu og Nígeríu. Ekki var minnst á að vestræn stórveldi hafa staðið á bak við hernað í þremur þessara landa, sem ræður líklega mestu um hungrið. Svo kom „yfirlitsmynd yfir hörmungarnar í Sýrlandi“.

Þórarinn Hjartarson
stálsmiður á Akureyri

Fókusinn var á Aleppó – og spurningin um  sökina var auðveld: Einn aðili var fundinn sekur, Sýrlandsstjórn/her, sem stundað hefði fjöldamorð á borgarbúum. Lyginni er dælt í okkur með sprautum. Yfirlitsmyndin var dæmigerð fyrir túlkun íslenskra fjölmiðla á styrjöldum okkar daga. Helstu fjölmiðlar Íslands – RÚV og dagblöðin tvö – eru alveg samstíga í túlkun á helstu styrjöldum 21. aldar. Skýringarmunstrið er u.þ.b. svona:

a) Stríðið í  Sýrlandi er kallað „borgarastríð“ en sagt stafa af réttlátri „uppreisn“ gegn miskunnarlausum harðstjóra. Af ytri afskipum af stríðinu er einkum talað um þátt Rússa. Þagað er um peningana frá Sádi-Arabíu sem fjármagna „uppreisnina“ eða endalausa aðflutninga og þjónustu við hana frá Tyrklandi. Og fátt sagt um um þátt Bandaríkjanna allt frá viðskiptabanni á Sýrland til þjálfunar og vopnasendinga til „uppreisnarinnar“.

b) Stríðið í Jemen er kallað „borgarastríð“ og er þá alveg horft framhjá því að fyrir tveimur árum (júlí 2015) breyttist stríðið í innrásarstríð þegar Sádi-Arabía réðist á þetta fátæka land með 100 sprengjuflugvélum og her sem taldi 150 þúsund hermenn, aðallega málaliða. USA og NATO-veldin sjá Sádum fyrir vopnum, sbr. spánnýjan samning Trumps við Sáda, stærsta einstaka vopnasölusamning sem gerður hefur verið. Sl. haust hófu Bandaríkin svo beinan hernað gegn Jemen við hlið Sáda.

c) Stríðið í Írak er í íslenskum fjölmiðlum skilgreint sem „stríð gegn ISIS“ og „stríð gegn hryðjuverkum“. Góðu gæjarnir berjast við að „frelsa“ Mósúl. En „stríðið gegn ISIS“ í Mósúl og víðar í Írak er einfaldlega framhald Íraksstríðsins 2003-2011, innrásar og hernáms sem kostað hefur milljón Íraka lífið, og skóp m.a. fyrirbærið ISIS. Bandaríkin eru aldeilis ekki frelsandi afl heldur hernámsafl í Írak sem hefur enn sama markmið, að sundurlima landið og komast yfir auðlindir þess.

d) Stríðið í Úkraínu er kallað borgarastríð. Aldrei þessu vant er gert mikið úr utanaðkomandi íhlutun, þ.e.a.s. íhlutun og yfirgangi Rússa. Hins vegar er kyrfilega þagað um þátt CIA sem stjórnaði valdaráninu í Kiev 2014 eða um hernaðarlega innikróun Rússlands, af hálfu NATO-velda, fyrir og enn frekar eftir það valdarán.

Sem sagt, þessum helstu styrjöldum sem nú geysa lýsa fjölmiðlarnir okkar sem borgarastyrjöldum og/eða „stríði gegn hryðjuverkum“. Skipulega er horft framhjá hinum vestrænu afskiptum. Fjölmiðlarnir íslensku bergmála þær túlkanir sem stóru fréttastofurnar vestan hafs gefa en þær aftur tjá einfaldlega hagsmuni bandarískrar heimsvaldastefnu og hergagnaiðnaðar. Svo muldra menn gjarnan í skeggið eitthvað um það böl sem hlýst af „óumburðarlyndi“ og „trúarofstæki“.

Ofantaldar styrjaldir hanga saman. Stríðin eru öll betur skilin sem árásarstríð en sem borgarastríð. Yfirstjórn þeirra er í Washington. Árið 2001 lýstu USA og NATO yfir „stríði gegn hryðjuverkum“ (áður en þeir réðust inn í Afganistan). Það var yfirskrift og réttlæting hnattræns hernaðar og síðan hafa þeir  stundað látlausar valdaskiptaaðgerðir, ýmist beint eða með hjálp svæðisbundinna bandamanna. Helsta þungamiðja stríðsrekstursins hefur verið í Miðausturlöndum og önnur þungamiðja á fyrrum yfirráðasvæði Sovétríkjanna. Um er að ræða samhangandi íhlutunarstefnu Vestursins til að steypa „óþóknanlegum“ stjórnvöldum og koma að öðrum „þóknanlegum“. Svæðisbundnir bandamenn með eigin valdahagsmuni koma hér við sögu, og Sádi-Arabía er mikilvægasti bandamaður NATO í múslimaheiminum, í því verkefni Vestursins að ná yfirráðum í Miðausturlöndum. Og framan talin stríð öll eru liðir í heimsyfirráðastefnu þar sem aðalmeðulin eru hernaðarleg. Aðeins einn aðili rekur slíka stefnu í nútímanum: Vesturblokkin (NATO-blokkin) undir forustu Bandaríkjanna.

Þáttur íslenskrar utanríkisstefnu í þessu samhengi er hvorki saklaus né friðsamlegur. Ísland tekur þátt í valdaskipta- og yfirráðastefnu NATO-veldanna, eftir getu sinni. Alltaf. Óháð því hverjir skipa ríkisstjórn, enda heyrist engin andstaða við þá stefnu á Alþingi. Ísland var í bandalagi hinna viljugu þjóða gegn Írak (við það var reyndar andstaða á Alþingi). Ísland studdi árásarstríð NATO gegn Afganistan og gegn  Líbíu. Íslenska vinstri stjórnin viðurkenndi árið 2012 „Þjóðareiningu“ uppreisnarhópa í Sýrlandi – National Coalition – sem lögmætt stjórnvald Sýrlands, og stillti sér þannig á bak við „uppreisn“ (kostaða, vopnaða og mannaða utanlands frá) gegn stjórnvöldum sem viðurkennd eru af SÞ sem lögmæt. Ísland tekur þátt í refsiaðgerðum gegn Rússlandi, mótatkvæðalaust í utanríkismálanefnd og á Alþingi.  Í málefnum stríðs og friðar fylgir Ísland þeirri línu sem lögð er í Washington, punktur. Og röklegt framhald þess: íslenskar fréttastofur eru í þeim málum endurvarpsstöðvar stóru fréttastofanna vestra sem eru hluti af stríðsvélinni.